من  آن  نیم  که  حلال از حرام  نشناسم

شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام

 این است حال من بی تو        خرابم رفیق خرابم        خمارتم     منو بساز

                 تنت در ذهن من مانند یک تندیس خوابیده

                 به شکل پیکری شایسته تقدیس خوابیده

                به یاد طعم لبهای عسل آلوده ات   شبها

              همیشه یک نفر با چشمهایی خیس خوابیده

              خیابانهای تهران را لگد کردیم و حس کردیم

               که تویش روح عاشق پرور پاریس خوابیده

               ...و  بوی شیطنت می داد ترفند نگاه تو

               گمانم توی چشمان تو یک ابلیس خوابیده

              زمان در لحظه خندیدنت گم شد و ساعت هم

               اسیر جذبه آن موج مغناطیس خوابیده

               تمام التهابم توی دست عاشقت گم شد

           و دل بستم به بانویی که در من ... هیس!... خوابیده

(طبل شیون را بزن دریا عروسی دارد امشب/ساحل چشم انتظارم ساحل دور از گمانم)بهمن ساکی

             با  این  قیافه  نامربوط       در  پشت  عینکی  از  تردید

             مهمان ساحل متروکه        دنبال فال کسی هستید؟

           تعبیر این همه بی خوابی در چشم ساکت دریا نیست

          ـ دریا؟!   چه اسم قشنگی   وای   رگبار خاطره می بارید

           لبریز حادثه یعنی تو       یعنی به من چه که میترسی؟

           باران دغدغه یعنی من        یعنی که دست غزل لرزید

           ـ دریا دوباره  کجا گم شد ؟     ـ گمشو  کثافت  لکاته

             بالا بیا ر وجودت  را          تف کن به ماسه در تبعید

              - حال مریض شماکم کم... بالا می اورد و هی خون...

            تزریق می شود از غصه    وقتی که خلسه به رگ پاشید

              من  با  نوار  "برادر جان..."      سر  روی  شانه رویاها

           سیگار و سرفه  کمی هذیان ... (شاید به بخت خودش خندید)

              دنبال  روح  تو  می گردم      تصویر  محو  بلم  در  مه

              مشکوک تر  به  شما حتی     هی خط فاصله می کارید

              طاقت بیار و بمان  دریا      دریا  بدون تو... می میرم

            هی سرفه  خاطره   خون...بس کن (دنیا به دور سرش چرخید)

******

              جا مانده بر تن ساحل هم       جا پای مرد غریبی مست

               آنشب که  طعمه  دیگر را       دریا درون خودش بلعید...

  خبر را عماد شوشتری آورد.منزل دانیال بغض کردیم وسرودیم...

                  میم مثل...

          (اسفند ماه مرگ است) این آخرین خبر /  من

           له  می شود  سکوتم  زیر  سقوط  بهمن

          توصیف کوچ یک مرد   تفسیر یک تصادف

          ممکن نمی شود با  این واژه های الکن

         اما کسی که با عشق از درد قصه می ساخت

          از  کوره راه  دل  کند   راحت رها شد از  تن

          دلخسته  از  سیاهی    مردی شبیه تابوت

        تقدیر عمرش این بود    رفتن... همیشه رفتن

          آن شب که چندشی تلخ خواب مرا به هم زد

          پشت زمین  کمین زد  خمیازه های دشمن

          ما شرط را نبردیم: نسلی که سوخت هر روز

           بازی  تمام  شد  با   کابوس های  یک  زن

         مسموم می شود عشق با قارچ های سمی

          یا  زنده  می شود او  یا  میم   مثل ... مردن

               آخرش این درد مرا می کشد

               بی برو  برگرد  مرا  می کشد

              کوچه تاریک  (دو چشم سیاه)

               خنجر   نامرد   مرا  می کشد

               عاقبتش توی غزل ـ پرسه ها

              این  دل  ولگرد  مرا  می کشد

            من که به موهای تو دستم رسید

               فکر  عقبگرد  مرا   می کشد

              گفت:برو شاعرک خوش خیال

             عشق که تب کرد مرا می کشد

            رفتی و کابوس جدایی  هنوز

            بی برو برگرد  مرا  می کشد

       از توی قصه آمده بی شک   کلاغ پیر

      با شانه های یخ زده اش تک کلاغ پیر

       ترسش تکانده شد و ریخت روی برف

       آمد نشست روی مترسک   کلاغ پیر

       زاغ سیاه خاطره ها چوب خورده بود

      شد غرق گیس های عروسک کلاغ پیر

       بر قار قار مضطربش   سنگ  می زدند

      شبگرد های خاطی کوچک.../ کلاغ پیر...

      ...شاید خبر نداشت که همرنگ سایه هاست

     با یک دماغ گمشده   دلقک   کلاغ پیر

      در کوچه های شهر کسی خواب می فروخت

     با عکس های خنده لک لک .../ کلاغ پیر...

     ...پرواز کرد و صدایش  به  گل  نشست

     تا دور دست فاصله شد حک :..."کلاغ پیر"

**********

      قصه دروغ بود و شب آخر به سر رسید

      در راه خانه گم شده اینک   کلاغ پیر...