توجه توجه

اگر دنبال غزل های بهتری می گردید، توی آرشیو پیداشون می کنید. ;)

دلمُرده بود و تنها، بی هیچ اشتیاقی
یک مرد با شکستن در نقطه ی تلاقی

شور جوانی اش را گم کرده بود انگار
افتاد یاد عشق و... موهای پَرکلاغی

-آخر چرا خدایا، سهم من از تو این بود؛
بغض گلو همیشه، لبخند... اتفاقی!

برخاست در مسیر بیهوده ای قدم زد
دلخوش به نور ماه و آواز کوچه-باغی

پیچید مثل هر شب در کوچه این ترانه
"...صبرم زیاده، اما عمری نمونده باقی..."

چپیده زیر پتو، غرق بوی نسکافه
مدام توی سرش گفتگوی نسکافه؛

-اَلو، ببین منم آهو، چقدر بی خوابی!
غروب منتظرم روبروی نسکافه

(چقدر عقربه ها در سکوت لَه لَه زد)
که مرد تشنه قدم زد به سوی نسکافه

-سلام، مثل همیشه که دیر فرمودید!
-سلام، خنده و ... تر شد گلوی نسکافه

و باز جمله ی مجهول باز باید رفت...
که عکس سایه ای افتاد روی نسکافه

-... عزیز، فال تو را من سیاه می بینم
سیاه مثل شیاطین کوی نسکافه

به دور حجله دو روح خبیثه می رقصند
که گیس های کسی مانده توی نسکافه

- میان ما و ... جدایی؟! ، بلند شو مشتی
چقدر شد طلبت، یاوه گوی نسکافه

به رسم بدرقه؛ شب خوش، برو خداحافظ
دو چشم سرمه کشیده؛ هووی نسکافه

وفور طعمه؛ خیابان/ شکارچی؛ آهو
و بعد بازی بی های و هوی نسکافه

شب پژمردنم را دیدی آخر
زبان گریه را فهمیدی آخر

دلت با من خیال دشمنی داشت
به ساز دشمنم رقصیدی آخر

من از ایل و تبار اشک بودم
به روی نعش من خندیدی آخر

دو دست خشک من شد آشیانت
از این ماتم سرا کوچیدی آخر

به جز من با همه بخشنده بودی
غمت را هم به من بخشیدی آخر

غزل های من از طعم تو پُر بود
بساط شعر را برچیدی آخر

تو گفتی حرف آخر را و رفتی
سکوتم را ولی نشنیدی آخر

الحق وَ الاِنصاف پری زاده ای صدف
لبریز از ظرافتی و ساده ای صدف

دریای گیسوان تو را پرسه می زنم
حالا برای غرق من آماده ای صدف

من در مسیر مبهم چشم تو گم شدم
تنها دلیل غربت این جاده ای صدف

شاید شبی خدای جهان مست بود و تو
از دست او به بخت من افتاده ای صدف

دلتنگی و ترانه و گیتار سهم من
دیگر بهانه دست دلم داده ای صدف

سرِ غرور مسافر چه بد معامله شد
شبی که پای عبورش اسیر این تله شد

و مشق های خیالش چه زود خط خوردند
که برگ سبز حضورش بلیط باطله شد

شغال پیر خطا خورده ای که خنجر زد
شریک راهزنان بود و یار قافله شد

همیشه آب گِل آلود می دهد ماهی
کلاغ عامل تشکیل این معادله شد

کلاه های کجِ زن دروغ می بافند
کلید کوچه ی مردانگی مبادله شد

به حقّ نان و نمک، دوستی، دلش خوش بود
رفاقتی که شکستند و خط فاصله شد

دوباره درد و غزل، انتظار می زاید
بخوان و مژده بده شاعری که حامله شد

خواب دیدم که تو رفتی عشق بی مادر شد
جاده با جای دو تا پای تو همبستر شد

بختک افتاد به جانم کمر بخت شکست
حال آشفته ام از جن زده ها بدتر شد

دستم از دست تو کوتاه شد آواره شدم
هر نفس بی تو برای من عذاب آور شد

خنده خشکید خط افتاد به پیشانی شعر
خانه خاموش شد و خاطره ها خنجر شد

بی صدا نعره زدم بال و پر پنجره ریخت
کوچه از فاجعه کوچ تو خاکستر شد

دیر از خواب پریدم تو نبودی بانو
بغض باران ترکید و چشمهایم تر شد

شبگرد شعرها تو که تردید میکنی
من را به عمق فاجعه تبعید میکنی

کوچه هزار بار ورق خورد و باز هم
غم را کنار پنجره تشدید میکنی

شلیک چشم های تو تیر خلاص بود
خودکامه حکم کردی و تائید میکنی؟!

من چندمین اسیر تو هستم که میکُشی؟
شاید دوباره خاطره تجدید میکنی

با طعنه های شور همین زخم کهنه را
تا روز مرگ آینه تمدید میکنی

این بیت آخر و من لابه لای شعر
زنجیر میشوم تو که تردید میکنی.